A dor no pescozo é un sinal de alerta. Quizais só sexa un esforzo excesivo e deberías relaxarte e relaxarte. Pero e se a dor está asociada á osteocondrose da columna cervical? É importante prestar moita atención aos síntomas e ao tratamento, xa que as complicacións poden afectar ao órgano máis importante: o cerebro.
Que é a osteocondrose cervical
A osteocondrose da columna cervical é unha enfermidade dexenerativa do sistema osteocondral do corpo. Leva á destrución dos discos intervertebrais cervicais, ao crecemento do tecido óseo das vértebras e á formación de crecementos nas súas superficies.
A columna cervical consta de sete vértebras, a primeira das cales se articula co cranio. A unidade anatómica e funcional da columna é o segmento de movemento da columna. Este é un complexo articular polo que se move a columna vertebral. O complexo consta de dúas vértebras, un disco intervertebral, as superficies articulares das vértebras (facetas), nervios, ligamentos e músculos.
A osteocondrose comeza con danos no disco intervertebral e afecta a todos os tecidos circundantes. Co paso do tempo, o proceso leva á interrupción da biomecánica da columna vertebral no seu conxunto. Co desenvolvemento da osteocondrose, pódense formar hernias de discos intervertebrais e compresión das raíces nerviosas e dos vasos sanguíneos.
Os procesos patolóxicos no disco intervertebral pasan por catro etapas: desnutrición, debilitamento dos ligamentos, dano do disco e compresión dos nervios.
Etapa 1. As condicións nutricionais e metabólicas do disco intervertebral están alteradas. Debido á súa estrutura, os discos só se alimentan mentres se moven. Se non está alí, comezan os cambios dexenerativos no tecido: o disco morre de fame e deshidrata. A perda de auga leva ao feito de que o disco intervertebral non pode realizar funcións de absorción de choque. A carga sobre o anel fibroso aumenta, aparecen fendas e bágoas nel. Neste punto, pode aparecer unha dor leve.
Etapa 2. Na segunda etapa, o aparello ligamentoso do segmento de movemento da columna vertebral está debilitado. A conexión vólvese patoloxicamente móbil. O proceso patolóxico no disco empeora, comeza a hernia (prolapso) - fuga do núcleo pulposo a través de fendas no anel fibroso. A dor faise periódica.
Fase 3. A continuación, o disco intervertebral está danado permanentemente. O núcleo pulposo do disco esténdese máis aló do anel fibroso. A hernia resultante pode afectar as raíces nerviosas. Desenvólvese un proceso inflamatorio. Isto maniféstase por unha exacerbación da dor, a chamada síndrome radicular.
Etapa 4. Na cuarta etapa, a lesión afecta os tecidos próximos. A compresión da arteria radicular é posible, o que leva a un abastecemento de sangue insuficiente para a medula espiñal. Como resultado, unha sección da columna vertebral pode quedar completamente inmobilizada.
Primeiros signos e principais síntomas
Ao comezo do desenvolvemento da osteocondrose da columna cervical aparecen molestias, limitación do movemento e dor na zona do pescozo. Moitas veces a isto non se lle dá importancia.
Co paso do tempo, a dor intensifícase, convértese en dor, ardor, a cabeza, o pescozo, os omóplatos e os ombreiros doen, quizais estea a desenvolver a síndrome da arteria vertebral. A arteria faise pinchada ou espasmos e interrompe o fluxo sanguíneo.
Nas fases 1-2 da osteocondrose cervical adoitan xorden problemas oftalmolóxicos asociados ao espasmo nos vasos. Escurecemento nos ollos, parpadeo, aparición de "flotadores", manchas de cores ante os ollos - todos estes son síntomas da osteocondrose.
Os síntomas máis comúns da osteocondrose cervical:
- Xaquecas, mareos, náuseas e tose.
- Deficiencia auditiva, dor no oído, cara.
- Trastornos motores en brazos e pernas. A sensibilidade da pel do coiro cabeludo pode desaparecer.
- Dor na man. Se se pincha unha raíz nerviosa, toda a área á que envía os impulsos pode doer ou "caer".
Ademais dos síntomas anteriores, pódense identificar tres síndromes de dor principais que acompañan a osteocondrose da columna cervical. Unha síndrome é todo un complexo de síntomas. Determinar a síndrome de dor principal é importante, xa que todo o réxime de tratamento baséase na eliminación da dor. Pero é imposible eliminalo sen coñecer a súa orixe.
Síndrome miofascial - dor nos músculos esqueléticos e na fascia adxacente. O trastorno está asociado con sobrecarga, que causa espasmo, hipertonicidade e ganglios dolorosos no interior do músculo (puntos gatillo).
Síndrome radicular - dor causada pola compresión prolongada das raíces nerviosas da columna vertebral. O proceso de formación de hernias na osteocondrose espinal leva a fibras nerviosas pinchadas e unha reacción inflamatoria posterior. A dor esténdese ao longo do nervio.
Síndrome da faceta - dor nas articulacións vertebrales. As vértebras do segundo cervical teñen procesos articulares, que están conectados entre si por articulacións facetarias. Coa osteocondrose, os discos intervertebrais destrúense, a súa altura diminúe, o que leva ao feito de que as cápsulas articulares das articulacións facetarias estean en tensión constante. Provoca dor. Ademais, a dor aumenta ao final do día, especialmente coa postura forzada prolongada.
Causas da osteocondrose na columna cervical
Unha das principais causas da osteocondrose é a inadaptación evolutiva da columna a altas cargas verticais. Os antepasados humanos camiñaban sobre catro patas, como outros mamíferos. Non padecían osteocondrose, xa que nunha posición horizontal do corpo a presión intradiscal é dúas veces menor que nunha posición vertical. Segundo os estándares de evolución, a transición á postura erguida ocorreu non hai moito tempo e a columna vertebral simplemente non tivo tempo para adaptarse á alta carga vertical. Así, xunto co camiñar erguido, unha persoa tamén adquiriu enfermidades do sistema músculo-esquelético.
A estrutura do pescozo humano faino aínda máis vulnerable. A rexión cervical humana consta de sete pequenas vértebras móbiles, que se articulan entre si como unha pirámide infantil. Esta estrutura dificilmente pode denominarse estable fóra dun estado de repouso. Ademais, o cadro muscular nesta área é débil e as cargas poden ser altas; todo isto fai que o pescozo sexa vulnerable. Calquera lesión está chea de consecuencias. Aínda que o dano fose noutra parte da columna, a redistribución da carga pode ser a causa da osteocondrose.
Outro factor é o envellecemento. A formación do esqueleto e do tecido cartilaginoso complétase aos 21 anos, e despois comeza o proceso irreversible de envellecemento (dexeneración). A nutrición do tecido cartilaginoso realízase só a través da difusión, e se o disco intervertebral non recibe suficientes nutrientes, comeza a deteriorarse gradualmente.
Ademais, o desenvolvemento da osteocondrose cervical é promovido por:
- Enfermidades autoinmunes. Implican as propias células do corpo no proceso patolóxico de destrución do tecido cartilaginoso.
- Infeccións, desequilibrio hormonal, metabolismo lento - todos estes trastornos circulatorios tamén poden servir como factores no desenvolvemento da osteocondrose.
- Un estilo de vida sedentario, condicións de traballo nas que unha persoa pasa a maior parte do seu tempo nunha posición estática forzada.
- As cargas elevadas que provocan lesións poden provocar compresión.
- Defectos xenéticos asociados á debilidade do sistema músculo-esquelético e inferioridade do tecido cartilaginoso.
A canle espiñal na columna cervical é moi estreita, polo que as altas cargas, calquera trastorno ou lesión pode levar á compresión da medula espiñal. E isto é moi perigoso.
Ademais, un gran número de terminacións nerviosas e vasos sanguíneos pasan por esta zona. Se o sangue deixa de fluír ao cerebro no volume adecuado, pode ocorrer un accidente vascular cerebral.
Diagnóstico
Durante o diagnóstico inicial da osteocondrose cervical, o médico recolle o historial médico do paciente. Descobre que e como lle doe, con que intensidade, durante o exercicio ou en repouso, a que hora do día lle doe máis, se houbo lesións na columna cervical.
Durante un exame do pescozo, o médico sente as vértebras cervicais e os músculos, ganglios linfáticos; avalía o rango de movemento, exclúe ou confirma a síndrome radicular.
Despois diso, para excluír as enfermidades autoinmunes, prescríbense diagnósticos de laboratorio: hemograma xeral, ESR, factor reumatoide, antíxeno HLA B27.
O papel principal na realización dun diagnóstico é a radiografía, a tomografía computarizada e a resonancia magnética.
Radiografía axuda a avaliar o estado das estruturas óseas; os tecidos brandos e cartilaxe non se amosan nas imaxes. Para visualizar estas estruturas inxéctase un axente de contraste: anxiografía, discografía, mielografía.
Tomografía computarizada (TC). Este método tamén utiliza o principio da radiografía, pero coa axuda do procesamento informático é posible obter unha serie de imaxes de seccións lonxitudinais e transversais nas que se pode ver o tecido óseo e cartilaginoso.
Resonancia magnética (MRI). É o "patrón de ouro" no diagnóstico de patoloxías, incluíndo cartilaxe e tecido brando. A resonancia magnética proporciona información non só sobre a estrutura dos órganos e tecidos, senón tamén sobre o seu funcionamento. No caso da osteocondrose, unha complicación frecuente é unha hernia da columna. A resonancia magnética permítelle diagnosticar o proceso de formación da hernia nas fases iniciais.
Tratamento
O tratamento da osteocondrose da columna cervical redúcese a métodos conservadores. En primeiro lugar, a síndrome de dor aliviase e despois prescríbense varios procedementos. Pero nos casos máis extremos, cando a dor non desaparece durante máis de tres meses e os medicamentos non axudan, a única opción é a cirurxía.
Métodos de tratamento non cirúrxicos
A osteocondrose afectou o sistema de osteocondrose durante moitos anos, polo que o tratamento levará tempo. Hai que ter paciencia. Obxectivos do tratamento conservador:
- Elimina a dor.
- Aliviar a inflamación.
- Restaurar as funcións das raíces da columna vertebral.
- Fortalece o corsé muscular e os ligamentos.
O tratamento conservador inclúe terapia farmacolóxica e fisioterapia. Os medicamentos axudan a aliviar a dor durante a exacerbación e a fisioterapia axuda a iniciar os procesos de autocuración do corpo.
Durante a dor severa coa síndrome radicular, realízanse os chamados "bloqueos": o medicamento adminístrase nas proximidades da raíz do nervio espinal inflamado.
O tratamento fisioterapéutico baséase en factores físicos naturais e recreados artificialmente: frío, calor, corrente eléctrica, radiación magnética, láser e outros. Para recrealos, utilízanse dispositivos especiais, dispositivos e técnicas manuais.
Terapia con láser — activación biolóxica dos procesos de rexeneración do disco intervertebral. O corpo comeza a curarse por si mesmo.
Terapia con plasma (terapia PRP) - Inxeccións de plasma illado do sangue do paciente. O plasma é rico en plaquetas, factores de crecemento e hormonas. Despois das inxeccións, a inmunidade local aumenta e lánzanse procesos de rexeneración.
Acupuntura - estimulación das terminacións nerviosas con agullas especiais. Mellora o metabolismo nas áreas afectadas, alivia a dor.
Terapia de ondas de choque - exposición a ondas de alta frecuencia. Permite iniciar procesos naturais de recuperación.
Kinesiterapia - terapia do movemento. Pode ser activo (fisioterapia) e pasivo (masaxe, tracción). A terapia de exercicio fortalece os músculos das costas, a tracción alivia a tensión e a dor. Seleccionado tendo en conta as características individuais do paciente.
Terapia manual e masaxe - Impacto nos tecidos brandos e articulacións para restaurar o equilibrio do corpo e sincronizar os procesos. Restaura a mobilidade e elimina a dor.
Gravando - pegar parches especiais na pel nos lugares onde é necesario influír nos receptores de estiramento e contracción muscular. Pode relaxarse e mellorar o ton.
Durante os períodos de dor aguda, recoméndase ao paciente usar vendas e colares especiais ao redor do pescozo para aliviar a carga da columna vertebral.
O efecto positivo do tratamento conservador conséguese en 2-3 meses. Se non hai resultados, recoméndase ao paciente que se someta a unha cirurxía.
Métodos cirúrxicos para o tratamento da osteocondrose
A cirurxía no caso da osteocondrose cervical é unha medida extrema que require indicacións especiais. Recoméndase a cirurxía se:
- A dor non se pode aliviar co tratamento terapéutico durante máis de 3 meses.
- Hai unha hernia discal.
- Perda de sensibilidade no membro
A rehabilitación postoperatoria tamén leva tempo e pode incluír tratamento terapéutico.
A osteocondrose cervical é unha enfermidade dexenerativa complexa. Non se pode deixar sen tratar. Tales trastornos graves no sistema músculo-esquelético poden levar á discapacidade. A dor no pescozo pode facerse crónica e a osteocondrose pode estenderse a varias partes da columna vertebral. A prevención oportuna pode evitar o desenvolvemento desta enfermidade.
Prevención
Para manter a súa columna cervical saudable, é necesaria a actividade física diaria. A nutrición dos discos intervertebrais ocorre durante o movemento, polo que é extremadamente necesaria. É importante que as cargas sexan óptimas e regulares.
Se o traballo implica estar constantemente nunha posición estática, é necesario un quecemento periódico. E na casa despois dun día de traballo, podes deitarse de costas un tempo sobre unha superficie plana, colocando un coxín debaixo do pescozo. Este método axudará a restaurar a curva cervical da columna vertebral e eliminar a tensión muscular.
Na prevención da osteocondrose cervical é importante a postura correcta durante o sono. Se unha persoa levántase pola mañá con dor no pescozo, significa que os músculos non tiveron tempo para descansar e recuperarse. Aquí axudará unha almofada ortopédica, que se selecciona individualmente durante 3-5 anos.